Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ – Η μουσική του Έριχ Τσαν.

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Δεν θυμάμαι αν σας έχω αναφέρει ότι η επαφή μου με τον Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ ήταν λίγο πριν από την στρατιωτική μου θητεία. “Το κάλεσμα του Κθούλου” είναι από τα βιβλία που πρέπει να διαβάσει όποιος έχει τη υποκουλτούρα σαν Χόμπι. Τότε επηρεασμένος από την μουσική που άκουγα ένα ποπ διήγημα ήταν ότι έπρεπε. Το παράδοξο είναι ότι τρόμαζα τους επαρχιώτες επαγγελματίες οπλίτες(ΕΠΥ τους έλεγαν και ήταν συνήθως δευτερότοκοι γιοι τσοπάνηδων που πίστευαν σε δαίμονες και νεράιδες) και έτσι δεν με πείραζαν μιας και βάση της ανάγνωσης που αφηγούμουν νόμιζαν πως είχα κάποιες σατανικές υπερφυσικές δυνάμεις (Ήταν και η περίοδος της δίκης των σατανιστών της Παλλήνης). Κατά κάποιο τρόπο χρωστάω την στρατιωτική ησυχία μου σε αλλόκοτους συγγραφείς με τάσεις ψυχασθένειας. Αυτό που δεν περίμενα είναι ότι αυτά τα κείμενα θα τα χρησιμοποιούσαν εθνικιστές δημοσιογράφοι για να χειραγωγούν τους εν λόγω τσοπαναραίους εφ όρου ζωής και ότι η Ναζιστική οργάνωση της χώρας μας θα είχε το ίδιο όνομα με μια από τις “μυστικές εταιρίες μιασμάτων” που περιγράφει ο κορυφαίος της μεταφυσικής φαντασίας. Δε βαριέσαι. Το ότι οι μιαροί έχουν την αίσθηση της “Άριας φυλής” δεν χαλάει ούτε την ομορφιά του αναγνώσματος και κυρίως την πένα της αστικής λογοτεχνίας αυτού του τύπου. Και “Η μουσική του Έριχ Τσαν” εξηγεί πολλά για την ψυχοσύνθεση του  Μάστορα.

Σε αυτό το μικρό διήγημα ο Λάβκραφτ δεν ντρέπεται να δηλώσει την ημιμάθεια του. Αυτό είναι πολύ καλό αν σκεφτούμε πως οι αντιγραφείς και ο αναγνώστες του, οι διαδικτυακοί παντογνώστες και ειδικοί πολεμιστές του πληκτρολογίου, δεν το κάνουν. Αναφέρεται σ’ ένα μουγκό μουσικό και την αλλόκοτη μουσική που παίζει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιον Αμερικάνο ακροατή, που κατά πάσα πιθανότητα είναι ο λογοτέχνης, όπου εγκαταλείποντας τις ανέσεις παιδεύεται να επιβιώσει και να ερευνήσει στο βρώμικο Παρίσι του μεσοπολέμου (μάθημα ζωής για τις λουλούδες που κατακεραυνώνουν τους πάντες από την ασφάλεια του σπιτιού τους). Εκεί συναντά την μούσα του που είναι ένας γέρος με ψυχώσεις που παίζει βιόλα σε θέατρα και πρόζες για να βγάλει το νοίκι και το φαγητό του. Αν δεχτούμε ότι η τέχνη είναι αχάριστη με τους υπηρέτες της ο Κύριος Τσαν θα ήταν το λαμπερό παράδειγμα. Αλλά κάτι περίεργο συμβαίνει. Η μουσική του δεν είναι αυτό που όπως μας έμαθαν στο σχολείο εξευγενίζει τα ήθη.

Μελετώντας και φτιάχνοντας προϊστορικά όργανα δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβω τι λέει ο συγγραφέας. Ούτως ή άλλως η δράση σ’ αυτό το μικρό κείμενο περιορίζεται ουσιαστικά σε μία παράγραφο. Μπείτε στον κόπο να την διαβάσετε. Είναι σαν την μουσική. Μικρά κομμάτια συμπυκνωμένου κειμένου που θέλουν πολύ δουλειά για να έχουν αποτέλεσμα.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ – Ο Αλχημιστής

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Τι είναι η κατάρα; Πολλά ερωτήματα εγείρει το γεγονός ότι υπάρχει σε όλες τις δοξασίες. Αν δεχτούμε το Θεσσαλικό γνωμικό “Είναι γαϊδάρα και γυρνά πάντα στον αφέντη της”, δεν λύνουμε την απορία μας. Σ’ ένα κόσμο που η αδικία είναι πασιφανής τότε είναι ότι η ανάγκη του αδικημένου (κυρίως όταν αυτός είναι αδύναμος) να βρει το δίκιο του έχει έναν αντικατοπτρισμό στο μεταφυσικό επίπεδο. Βέβαια δεν είναι και τόσο απλό καθώς οι παράγοντες που το ορίζουν είναι πάντα περισσότεροι απ’ ότι μπορούμε να θέσουμε με το μυαλό μας. Είναι γεγονός πως όσοι αδικούν πολλές φορές συναντούν την αδικία μπροστά τους, αλλά στον κόσμο των σκεπτικιστών αυτό έχει να κάνει με την συμπεριφορά και όχι τόσο με κάποια ανώτερη δύναμη. Ωστόσο αυτός που έχει την οποιαδήποτε μορφή ισχύος έχει το “μέλι στα δάχτυλα” και κατά συνέπεια η κατάχρηση της εξουσίας είναι μάλλον κανόνας.

Εδώ ο Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ βάζει ένα κορυφαίο ερώτημα. “Ποιος είναι τελικά αυτός που έχει την εξουσία;”. Σύμφωνα με το φαινομενικό είναι αυτός που έχει την δύναμη (πολιτική, οικονομική, κοινωνική φυσική), αλλά ο Μακιαβέλι διαφωνεί. Η πραγματική εξουσία κρύβεται στην γνώση και στην τέχνη (στο ηγεμόνα αναφέρει την τέχνη της χειραγώγησης από την οποία πηγάζει η θρησκευτική εξουσία και μάλιστα επισημαίνει ότι είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να ηγείσαι σε μια ομάδα ή μια κοινωνία). Αυτός είναι ο Αλχημιστής. Ένα μίγμα πρωτόγονης επιστήμης ανακατεμένης με παγανιστικές δοξασίες. Το “Θύμα” μας είναι ένας ξεπεσμένος ηγεμόνας που μην έχοντας συνειδητοποιήσει την αλλαγή της εποχής ψάχνει την κατάρα που τον καταδιώκει. Οι άνθρωποι πάντα τρομάζουν με ότι δεν ξέρουν και όποιος αποκτήσει την γνώση ξέροντας να την εμφανίζει όποτε τον συμφέρει έχει το πάνω χέρι στην μάζα. Σαν πείραμα το έχω επαναλάβει πολλές φορές και πάντα κατάφερνα να τρομάζω τα υποκείμενα των πειραμάτων μου. Στο εν λόγω διήγημα η μορφή ενός απέθαντου λαϊκού χαρακτήρα έχει τόση δύναμη που προκαλεί τον φόβο σε κάθε μέλος της κοινότητας που είναι στην δικαιοδοσία του “Άρχοντα”.

Αν θέλετε να πιάνουν οι κατάρες σας τότε το μόνο που έχετε να κάνετε είναι ν’ απομονωθείτε όσο το δυνατόν περισσότερο. Το “Θύμα” σας πρέπει να σας ψάχνει. Αν τώρα είστε αυτός που κινδυνεύει από την κατάρα καλό είναι ν’ αποποιηθείτε από τα κοινωνικά σας προνόμια. Οι εποχές πάντα θ’ αλλάζουν. Αυτό που νομίζετε ότι σας δίνει πλεονέκτημα έναντι στο σύνολο ανά πάσα στιγμή μπορεί ν΄ ανατραπεί. Η μόρφωση είναι ένα όπλο, που όταν την χρησιμοποιείς για να ασφαλίσεις τον εαυτό σου από κάθε μορφής εξουσία, γίνεται τρομερά επικίνδυνο. Τα “θύματα” σας δεν θα ξέρουν από που τους ήρθε.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ - Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Ποια είναι η πιο επικίνδυνη μορφή δεισιδαιμονίας; Αυτή που φορά τον μανδύα της επιστήμης. Κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου (αν και φαινόταν από την αρχή της Belle Époque) άρχισε να κλονίζεται η αιτιοκρατία στην επιστημονική κοινότητα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό καθώς η επιστήμη είναι μια διαρκής μάχη, με την αμφισβήτηση να είναι το ζητούμενο δίνοντας την περαιτέρω ισχύ σε μια υπόθεση ή σε μια θεωρία. Αλλά δυστυχώς αυτό δίνει την δυνατότητα να παρεισφρέουν στον χώρο των επιστημών, άνθρωποι που οι απόψεις τους και οι δοξασίες του μας στέλνουν σε σκοτεινές εποχές, καθώς κατέχουν μεν την τεχνογνωσία αλλά απέχουν παρασάγγας από την θεμελιώδη αρχή που χωρίζει κάποιον που ψάχνει την αλήθεια με  λογικές αρχές από αυτόν που αναζητά πάγιες μεθόδους ελέγχου της μάζας μέσω του Φονταμενταλισμού. Δεν είναι τυχαίο που τα πανεπιστήμια έχουν πνιγεί από ταλιμπάν που ενώ γνωρίζουν τους κανόνες της επιστημονικής έρευνας τους κακοποιούν ώστε να κρατάνε το ευρύ κοινό σε μια κατάσταση ύπνωσης εμπλέκοντας το βρώμικο λάδι της Θρησκείας με το καθαρό νερό της ακαδημαϊκής έρευνας. Το ότι γεμίσαμε από τσαρλατάνους οφείλεται στην αδυναμία του δευτέρου να αποκοπεί από τις ρίζες που το συνδέουν με το πρώτο. Ο Συγγραφέας μας είναι ένα δείγμα του πως η μεταφυσική σχιζοφρένεια ψάχνει πατήματα στον φυσικό κόσμο.

Αυτός είναι και ο ήρωας του πρώτου και ομώνυμου της σειράς διηγημάτων που διάβασα. Ένας ψυχασθενής φοιτητής μαθηματικών σ΄ ένα κολλέγιο σε μια Αμερικάνικη πολιτεία που διακατέχεται ακόμα από το φάντασμα της καύσης των μαγισσών του Σάλεμ. Αν μελετήσουμε την ιστορία των ΗΠΑ θα δούμε ότι η χώρα είναι βαθιά θεοκρατική (με κάποιους ορθολογιστές και σκεπτικιστές να λάμπουν σαν άστρα στον σκοτεινό ουρανό της θρησκοληψίας). Το ίδιο βέβαια ισχύει τόσο στις πολιτείες, τις επαρχίες και τα προτεκτοράτα (βλέπε Ελλάδα), αυτού του “έθνους”. Έτσι ο ήρωας μας μπλέκει τα μαθηματικά με το νεκρονόμικον, την γεωμετρία με το απαγορευμένο βιβλίο και κάθε πανεπιστημιακή γνώση που αποκόμισε με μια αρχαία δοξασία. Κάνοντας παρέα με πολλούς ανθρώπους του είδους στο παρελθόν έχω παρατηρήσει το μοτίβο, όπου ένας μαθητής “κοράκι”, καταλήγει στο ψυχιατρείο με κάποια διαταραχή ή με σχιζοφρένεια. Αν και όλοι είμαστε επιρρεπείς σε θεωρίες συνωμοσίας στους εν λόγω αυτό ξεφεύγει καθώς το πνεύμα του ανταγωνισμού που καλλιέργησαν στα μαθητικά και φοιτητικά τους χρόνια τους οδηγεί στο να βλέπουν παντού εχθρούς. Έτσι είναι και ο κεντρικός χαρακτήρας. Αλλά επειδή ο χρόνος του διανέμεται και στον έξω κόσμο υπάρχει ένα περιβάλλον που συναινεί στην τρέλα του. Όλα διαδραματίζονται σ΄ ένα αποικιακό σπίτι του 17ου αιώνα με τους Αμερικάνους του 20ου να μην τους έχει αγγίξει η κοινωνική πρόοδος της εποχής τους. Το κακό έχει την μορφή μιας γριάς μάγισσας που γλύτωσε από τις εκτελέσεις της ιεράς εξέτασης των πουριτανών, ενός μαύρου στο δέρμα με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά άντρα κι ενός τέρατος που είναι μίγμα πιθήκου και αρουραίου. Η λέξη “όνειρα” είναι ένα παιχνίδι που θα το δούμε αργότερα σαν σενάριο σε πολλές σειρές και ταινίες τρόμου, καθώς η λαϊκίζουσα κουλτούρα ακολουθεί την συγγενή θεματολογία. Ο Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ είναι ο εκφραστής μιας καταπιεσμένης τάξης ανθρώπων που η ανάγκη να έχει “εχθρούς” είναι σαν το φαγητό και τον αέρα που αναπνέει. Κι όταν δεν μπορεί να τον βρει σαν μετανάστη ή σαν άνθρωπο χαμηλότερης κοινωνικής διαστρωμάτωσης τον αναζητά στον κόσμο των “πνευμάτων”.

Θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο. Αν θέλετε να μάθετε την πηγή του μίσους στον δικό μας αιώνα, την δομή των παραπολιτικών και παραθρησκευτικών οργανώσεων, καθώς και το κοινό που απευθύνονται είναι ένας πάρα πολύ καλός οδηγός. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δώσετε στην ταύτιση με το περιεχόμενο. Σε μια εποχή που οι σκοτεινοί χρόνοι επανέρχονται και οι διάφοροι τσαρλατάνοι έχουν φορείς μέσα στα κοινοβούλια ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Το διήγημα θα σας βοηθήσει να τους αναλύσετε και να δομήσετε τα επιχειρήματα σας. Μα πάντα με ένα στο νου. Να μην είστε ο ψυχασθενής που περιγράφει το διήγημα μας. 

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Ο λόγος της ψηφιοποίησης

Είναι τόσο παλιός όσο και η ανθρώπινη ιστορία. Το αντικείμενό μας σήμερα ξεφεύγει λίγο από το τυπικό τεχνικό και μας οδηγεί σε λίγο πιο βαθιές αναζητήσεις. Το ανθρώπινο μυαλό έχει την τάση αντιλαμβάνεται τα πράγματα με έναν τρόπο που είναι ακαθόριστος. Αν πάτε σε μια ομάδα ελεύθερου σχεδίου θα δείτε τους μαθητές ότι ενώ σχεδιάζουν το ίδιο αντικείμενο στην ίδια θέση ή αντιγράφουν μια φωτογραφία, τα σχέδια είναι τελείως διαφορετικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ένα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το άλλο. Αυτό οφείλεται στο ότι στο ελεύθερο σχέδιο δεν υπάρχουν διακριτές τιμές. Έτσι πριν βιαστείτε να κρίνετε έναν καλλιτέχνη, να ξέρετε πως δεν φοράει τα ίδια μάτια με σας. Το παράδειγμα ισχύει σε όλες τις μορφές τέχνης. Ο κάθε άνθρωπος αξιοποιεί τις αισθήσεις του με μια σχέση αυστηρά προσωπική. Η ερώτηση είναι: τι γίνεται όταν πρέπει να συνεργαστούν παραπάνω από δυο ώστε να βγει ένα ομαδικό αποτέλεσμα. Ο άνθρωπος αρχίζει την ιστορία του πάνω στον πλανήτη με την πρώτη ψηφιοποίηση που λέγεται ανθρώπινη γλώσσα. Απ΄ τα νοήματα του σώματος περνάμε στον έναρθρο λόγο και από εκεί στον γραπτό. Το πώς και το πότε ουσιαστικά κανένας δεν το ξέρει.

Ο γραπτός λόγος είναι η πρώτη μορφή ψηφιοποίησης. Αντί να σχεδιάσουμε το ον ή το αντικείμενο με καθαρό σχέδιο, χρησιμοποιούμε στην αρχή τα ιερογλυφικά, μετά τα συλλαβογράμματα και τέλος τους φθόγγους για να κάνουμε τους απαραίτητους συνδυασμούς. Το εξελικτικό μοτίβο έχει έναν και μόνο σκοπό: την ευρύτητα και την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας σε συνδυασμό με την αύξηση του όγκου της. Φυσικά αυτό δεν είναι απόλυτο. Υπάρχουν πολιτισμοί που έζησαν αρκετούς αιώνες χωρίς να χρησιμοποιούν αυτήν την τεχνική. Κλασικό παράδειγμα είναι οι αφρικανικοί και αμερικανικοί λαοί μέχρι την κατάκτησή τους από τους Ευρωπαίους. Η ψηφιοποίηση είναι ένα πλεονέκτημα που παίρνει το φυσικό χάος και το μετατρέπει σε διακριτές τιμές ώστε να είναι κατανοητό από τον γνώστη του συστήματος. Η μουσική λ.χ. υπάρχει και πριν την εφεύρεση της παρτιτούρας, αλλά αυτήν τη στιγμή γνωρίζουμε συνθέτες και μελωδίες επειδή τις έχουν καταγράψει. Συνήθης είναι η αναφορά των μουσικολόγων σε μουσικοσυνθέτες που υπέκλεπταν παραδοσιακά τραγούδια και τα παρουσίαζαν ως δικά τους. Άρα ο γνώστης ενός συστήματος καταγραφής πλεονεκτεί σε σχέση με κάποιον που μπορεί απλά να παράγει ένα πνευματικό δημιούργημα. 

Η εξέλιξη της ψηφιοποίησης δεν σταματά ποτέ. Όλοι ξέρουμε τον Γουτεμβέργιο σαν εφευρέτη της τυπογραφίας χωρίς να γνωρίζουμε τους παραγωγούς εντύπων που προηγούνται από αυτόν ,αλλά ήταν απλοί χαράκτες που σκάλιζαν τα χαρακτικά με ένα και μόνο σκαρπέλο. Στη μουσική όλοι γνωρίζουμε τον Guido d’ Arezzo, όμως ελάχιστοι αυτούς που του έδωσαν την ιδέα. Τα πράγματα, οι ιδέες ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος στηρίζονται στο γεγονός ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύπτουμε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Η αιτία που το ανθρώπινο μυαλό εξελίσσεται είναι ότι πατώντας σε μια τεράστια βιβλιοθήκη δεν έχει την ανάγκη του να θυμάται όλα όσα οι προηγούμενοι του εξασφάλισαν. Όταν θέλω κάτι δεν έχω παρά να το ψάξω σε μια καταγραφή που κάποτε την έλεγαν εγκυκλοπαίδεια και τώρα διαδίκτυο. 

Το τελευταίο έχει να κάνει με την ενοποίηση όλων των τεχνικών καταγραφής-ψηφιοποίησης σε μια και μόνο μορφή. Στο άρθρο που διαβάζετε διαδοχικοί παλμοί από μηδέν ως -5 V ερεθίζουν τα ματάκια σας για να διαβάσουν την εικονική μορφή ενός τυπογραφικού στοιχείου του Γουτεμβέργιου με ρίζες σε κάποιον αρχαίο γραφιά που κρατούσε καταλόγους προϊόντων στη Μεσοποταμία. Αν δεν το έχετε με την ανάγνωση (όπως οι περισσότεροι που περιφέρονται στα διαδικτυακά μονοπάτια) ανοίγετε μια σελίδα που συνήθως παρέχει ψηφιακά αντίγραφα από μια εφεύρεση του Thomas Edison που ήταν η εξέλιξη των αυτόματων κλειδοκύμβαλων, γνήσιων τέκνων του πενταγράμμου ενός καλόγερου του Μεσαίωνα. Τώρα βέβαια θα αναρωτιέστε γιατί κάθομαι και ασχολούμαι μ΄ αυτό το θέμα. Η αιτία ύπαρξης της ομάδας μας είναι αυτή ακριβώς: σκέψεις, φράσεις και συναισθήματα των δικών μας χρόνων ύπαρξης κατά την προσωπική μας άποψη πρέπει να διασωθούν, όχι γιατί θεωρούμε ότι κάνουμε κάτι σπουδαίο, αλλά γιατί αν κάνουμε ακόμα και κάτι λάθος είναι καλό να το γνωρίζουν οι επόμενες γενιές ώστε τουλάχιστον να μην το επαναλάβουν. Επίσης είναι και μια μεγαλύτερη πρόκληση: η δυνατότητα να βουτάς στο χάος και να δίνεις μορφές στο πνιγηρό άμορφο αποτελεί μια κατάσταση της απόλυτης ηδονής. Για όσους ενδιαφέρονται και ανησυχούν για το τι συμβαίνει στον γεμάτο εντροπία κόσμο μας αντί να λιώνουν τα νευρικά τους κύτταρα, μπορούν να τεμαχίσουν αισθητικά πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα σε βαθμό που να μην  τους επηρεάζουν. Αν δεν μπορούν, δεν πειράζει ας απολαύσουν αυτό που κάνουμε εμείς για λογαριασμό τους.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Μπέρτολτ Μπρεχτ-Ιστορίες του κυρίου Κόυνερ

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Η λαϊκή φιλοσοφία στηρίζεται συνήθως στις παραβολές όπως και η θρησκεία. Στον Βαλκανικό χώρο υπάρχει ο Νασρεντίν Χότζας και τα διάφορα πρόσωπα-θρύλοι του Βυζαντίου και της Μέσης ανατολής. Το άθροισμα των των αποφθεγμάτων πάντα έχει ένα πρόσωπο. Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ αν και τον έχει πιάσει η βαριά διανόηση δεν ξεχνά αυτήν την ρίζα που έχει στο πόπολο. Φτιάχνει έναν μικροαστό με την υποτυπώδη, κατ’ αυτόν, μόρφωση και τον ονοματίζει “Κύριο κανένα”. Ίσως να μοιάζει λίγο με αντιγραφή της Οδύσσειας, όπως ο “Κύκλος με την κιμωλία” που παραπέμπει στον Βασιλιά Σολομώντα , αλλά ο συγγραφέας ως λάτρης του ορθολογισμού αντλεί από το παραμύθι για να μπορέσει να δώσει τις μικρές καθημερινές αλήθειες.

Φυσικά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Δυστυχώς το κοινό που απευθύνεται μαδάει πολύ συχνά μαργαρίτες. Ο Μπρεχτ είναι λάτρης της αλήθειας και της λογικής που τις παρουσιάζει μ’ έναν περίτεχνο, όμορφο υπερρεαλιστικό τρόπο. Η συρραφή από μικρές ιστορίες – διδάγματα είναι μια μακρόχρονη συλλογή φτιαγμένη σαν εύκολο ανάγνωσμα. Το ατύχημα είναι ότι δεν τις διαβάζει συνήθως ο άμεσα ενδιαφερόμενος που είναι η εργατική τάξη αλλά κάποιος που αντλεί τσιτάτα για να βγάλει κάποια κουλτουριάρα γκόμενα. Το βιβλίο πάντως αξίζει τη ανάγνωση μέχρι την τελευταία του λέξη.

Αν θέλετε να μάθετε την απόσταση σας από το τίποτα το προτείνω ανεπιφύλακτα. Ο Κύριος “Κανένας” είναι πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε. Πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να κοιτάξουμε στον καθρέφτη.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - Μια αξιοθρήνητη Ιστορία

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Η Ευπρέπεια είναι κάτι που πηγάζει μέσα από τον άνθρωπο. Όπως και η ηθική είναι ένα σύνολο από αρχές που έχουν να κάνουν με τον εσωτερικό του διάλογο και σχετίζονται με την κοινωνική οπτική. Έλα όμως που αυτό δεν μπορεί να ισχύσει σε μια κοινωνία βαθμών, θέσεων και αξιωμάτων. Ο Συγγραφέας το μόνο που περιγράφει είναι το “αξιοπρεπές μεθύσι” του ήρωά μας στον κύκλο που τον προσκάλεσε ο προϊστάμενος του μέχρι την μετάβαση στο ξέφρενο του γάμου ενός υφισταμένου του. Τελικά ούτε η ποσότητα του αλκοόλ μήτε η διάθεση σε γλυτώνουν από τον προσωπικό εξευτελισμό.

Ο Ιβάν Ίγλιτς θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη καρικατούρα, υψηλόβαθμου στελέχους Ιδιωτικής ή Δημόσιας επιχείρησης (Μάλιστα ο Φιοντόρ αφήνει αιχμές για τον Τσαρικό στρατό που ισχύουν σε μεγάλο βαθμό για όποιον έχει υπηρετήσει). Η εξωτερική του ευπρέπεια που του προσδίδει το παράσημο του, δεν συνάδει με την εσωτερική του γελοιότητα, που πηγάζει από την δουλοπρέπεια στον ανώτερο το κυνήγι θέσης και του μισθού. Έτσι η μετάβαση στον γάμο το υφισταμένου του σε ένδειξη καλής θέλησης μετατρέπεται σε μια τυραννική επίδειξη ισχύος. Εδώ βλέπουμε και τις συνέπειες της υποτέλειας των ανθρώπων που έχουν την ανάγκη του γραφειοκρατικού ζυγού για να επιβιώσουν.

Το βιβλίο θέτει και τον ρόλο της Αγίας μικροαστικής οικογένειας, όπως θα τον βλέπαμε και σήμερα. Αξίες όπως η Αγάπη, ο έρωτας και η ομόνοια είναι απλά λέξεις. Το τσαρικό μοντέλο είναι πασιφανές στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Βιωματικά ταυτίστηκα με το βιβλίο, γιατί μου υποδείκνυε τις οικογένειες που γνώρισα. Ένα αξιόλογο σημείο, είναι οι σατιρικές δυνάμεις που εμφανίζονται για να κατασταλούν από το σύσσωμο κοινωνικό σύνολο, ακόμα και όταν υπερασπίζονται το καταπιεσμένο μέρος του. Τελικά το βιβλίο αντί για το “αξιοθρήνητη ιστορία” θα μπορούσε να έχει για τίτλο, “Οι άξιοι της μοίρας τους”.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Λέων Τολστόι-Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς.

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου).

Πήρα το βιβλίο στα χέρια μου με κρύα καρδιά. Η εμπειρία μου με το “Πόλεμος και ειρήνη” καθώς και η ταύτιση του συγγραφέα με το Πόε στο επίπεδο της μακροσκελούς περιγραφής γενικά με τρόμαξαν. Φυσικά ανήκοντας στα ζώα που όταν τρομάζουν επιτίθενται το ξεκίνησα. Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο δυο μέρες. Ο κουραστικός Λέων του προηγούμενου αναγνώσματος δεν υπήρχε.

Το βιβλίο θα στεκόταν και σαν σύγγραμμα του εικοστού πρώτου αιώνα. Μέσα στις γραμμές ξεπηδούσε η μικροαστική τάξη της οποιασδήποτε χώρας στον κόσμο. Ο Τολστόι λειτουργεί ως δαίμονας που μπαινοβγαίνει στο σώμα του άρρωστου ήρωα του, όπως κάνει η συνείδηση μας στο δικό μας κορμί, για να του δώσει στο τέλος ένα καλύτερο παυσίπονο από την μορφίνη που του δίνει ο γιατρός του.

Διαβάζοντας την κριτική δηλώθηκε ένα μίσος προς τις γυναίκες από τον συντάκτη της. Φυσικά ο κριτικός, παραβλέποντας τις ταξικές ανησυχίες του δημιουργού, δεν είδε ότι ο δημιουργός ουσιαστικά τα βάζει, με τον ρόλο της συζύγου όπως τον επιτάσσει η αστική τάξη τον 19Ο αιώνα. Η γυναίκα είναι ο ουραγός και ταυτόχρονα το θύμα στις εμμονές του νέου ανερχόμενου κυρίαρχου που είναι η αστική τάξη. Θολά παρουσιάζει την μετάβαση από την απόλυτη στην συνταγματική μοναρχία και αυτό είναι απόλυτα φυσικό σαν προστασία του κάθε κειμένου από την τσαρική λογοκρισία. Η αγνή μορφή του μουζίκου μέσα στο βιβλίο μπορεί να φαντάζει στις μέρες μας ξεθωριασμένη, όμως τότε ήταν μια ελπίδα που στις μέρες μας όποιος την ακολουθεί κατά πάσα πιθανότητα ζει σε ουτοπία. Οι ρώσικες ταβέρνες στην Ελλάδα μπορεί να έγιναν σκυλάδικα του χιλιομέτρου, αλλά αυτό είναι ένα άλλο πεδίο μάχης στον λεγόμενο “πόλεμο των τάξεων”.

Τελικά το βιβλίο κρύβει μια από τις αγαπημένες φράσεις που αργότερα το γνωρίσαμε σαν φιλοσοφικό απόφθεγμα του John Lennon. Ο δρόμος προς την επιτυχία βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτόν της ευτυχίας. Στην περίπτωση του βιβλίου μάλιστα το βλέπει ως κάθοδο μιας πέτρας από την κορυφή της ευτυχισμένης παιδικής ζωής, προς τον Θάνατο ενός εξέχοντος μέλους της κοινωνίας. Το βιβλίο πραγματικά με ταρακούνησε σε κάτι που ήδη ήξερα. Αν θέλετε να δείτε την μετάβαση της ζωής σας, επιτυχημένη ή αποτυχημένης, προς το θάνατο δεν έχετε παρά να κάνετε το κόπο ενός τρίωρου διαβάσματος.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Νίκος Τσιφόρος. Εμείς και οι Φράγκοι.

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου).

Από την εποχή του σχολείου μάθαμε να γιορτάζουμε την Ίδρυση του “Έθνους” με βάση την απελευθέρωση του από τον Οθωμανικό Ζυγό. Λογικό για μια χώρα που τιμά την ιστορία της με δυο μέτρα και δύο σταθμά. Πριν την Τουρκοκρατία υπάρχει όμως μια πιο βρώμικη περίοδος με πιο βάρβαρους κατακτητές. Αυτοί ήρθανε από την “Πολιτισμένη” Ευρώπη. Φυσικά η ιστορία γράφεται από τους νικητές ή σ’ αυτήν την περίπτωση από τους αυλικούς τους. Η Φραγκοκρατία που ξεκινά το 1204 και τυπικά τελειώνει το 1453, είναι αυτή που σακάτεψε ότι είχε απομείνει από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το γνωστό σ’ εμάς Βυζάντιο. Και λέω το ”ότι είχε απομείνει” γιατί η ίδια η άρχουσα τάξη φρόντισε να καταστρέψει τον λαό με τους υπερβολικούς της φόρους (όπως και σήμερα). Φυσικά ο λαός αδιάφορος και δειλός(καλή ώρα ) δεν αντέδρασε καθώς στο μεγάλο του ποσοστό είχε μετατραπεί σε έναν όχλο ζητιάνων (σήμερα τους λέμε δικαιούχους επιδομάτων). Εκεί έρχεται ο μάστορας της Ιστορίας ο μπάρμπα Νίκος να μας δώσει με την σατυρική του πένα αυτό που όλοι μέχρι σήμερα κάνουν πως δεν το βλέπουν. Την κυκλική ροή των ιστορικών γεγονότων.

Το Βιβλίο μας ξεκινά με την είσοδο των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη κατά την Δ’ Σταυροφορία. Τα πρώτα κεφάλαια αναφέρονται φυσικά στην παρακμή του Βυζαντίου και την αδυναμία των αυτοκρατόρων να διατηρήσουν την παλαιότερη κρατική δομή. Εξηγεί την φθορά που προκαλεί η εκάστοτε άρχουσα τάξη που στην προσπάθεια της να εξασφαλίσει ατομικό κέρδος διαλύει ακόμα και την έννοια του έθνους. Αν το αντιπαραβάλουμε με το σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως αν ψάχνουμε για προδότες σε δύο σημεία μπορούμε να τους βρούμε. Στους επιχειρηματικούς συλλόγους και στις γραμματείες των υπουργείων. Το παράδοξο είναι ότι η κεντρική εξουσία όπως την περιγράφει ο συγγραφέας δείχνει περισσότερη συμπόνια προς τον λαό από τους τοπικούς άρχοντες. Αλλά αυτό ποτέ δεν είναι αρκετό ώστε να κρατήσει τον κοινωνικό ιστό. Ένα ακόμα δεδομένο που μας δίνεται είναι πως οι νέοι ηγεμόνες αρχίζουν να συμπεριφέρονται όπως οι προκάτοχοι τους. Όσοι μιλάνε για “επενδύσεις” με ξένα κεφάλαια (η νέα μορφή κατάκτησης) ας το έχουν στο μυαλό τους. Ο λαός κάποια στιγμή αντιδρά και σε κάποιες περιπτώσεις παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Όλα αυτά περιγράφονται με έναν εύθυμο τρόπο που δίνει την αίσθηση ότι ο καυγάς του καφενείου και οι ένδοξες μάχες δεν διαφέρουν τόσο όσο νομίζουμε. Η συρραφή βιογραφιών είναι μέσα στο κείμενο μια ηθικοπλαστική μελέτη που αξίζει την προσοχή μας.

Το “Εμείς και οι Φράγκοι” είναι ένα ευχάριστο ταξίδι την Λατινοκρατία. Μπορείτε να το διαβάσετε για να έχετε κάποιες ώρες γέλιου και διασκέδασης. Αν το προσεγγίσετε ιστορικά τότε θα είναι το σκαλοπάτι για να διεξάγετε μια έρευνα που πολλοί ιστορικοί δεν θα κατάφερναν να σας δώσουν. Όταν το διάβασα βρήκα πηγές που ουσιαστικά μου έδωσαν τον σημερινό τρόπο σκέψης μου. Ο Σκοπός του συγγραφέα είναι να κάνει την ιστορική επιστήμη βατή στον όχι και τόσο εκλεπτυσμένο αναγνώστη. Είναι το εφαλτήριο για μια ουσιαστική, ζωντανή παιδεία, που σε κανένα σχολείο δεν μπορείτε να βρείτε.

Το βιβλίο όπως κάθε βιβλίο του συγκεκριμένου συγγραφέα υπάρχει μόνο στις σοβαρές δανειστικές βιβλιοθήκες. Αν θέλετε να το αγοράσετε (αξίζει τα λεφτά του) μπορείτε να ξεκινήσετε μια έρευνα από εδώ

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Μαρούλα Κλιάφα. Οι πελαργοί θα ξανάρθουν

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου).

Ζώντας σε μια κατάσταση όπου οι συλλογικές αναμνήσεις άρχισαν να θολώνουν ακούω συχνά και κυρίως από ανθρώπους που ανήκουν στον πάτο (οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά) τη φράση “μια χούντα μας χρειάζεται”. Λογικό από αυτό το είδος που συνήθως η μόνη προσπάθεια που έκανε ήταν να βγάλει σε χαλεπούς καιρούς για την χώρα εύκολο χρήμα. Σαν παιδάκι έζησα τους εναπομείναντες δασκάλους εκείνης της εποχής με το ανελέητο ξύλο σε εξάχρονα και τις ψυχολογικές διαταραχές της χαμένης κουτάλας. Όταν δεν μπορούσα να καταλάβω την βαναυσότητα αυτών των ανθρώπων η αδερφή μου, μου χάρισε αυτό το βιβλίο. Αν και παιδικό διακινούνταν στα πλαίσια της πρώτης λογοκρισίας της μεταπολίτευσης.

Ο τόπος είναι μια Θεσσαλική πόλη την εποχή της Εφταετίας και ο ήρωας μας ένας μαθητής του δημοτικού που δεν μπορεί να κατανοήσει το παράλογο στην συμπεριφορά των ενηλίκων. Βλέπει τους φίλους του να χάνουν τους γονείς τους κατά παράδοξο τρόπο. Αν κρίνω από την σημερινή ελληνική επαρχία και τους ανθρώπους της μάλλον αυτό είναι κάτι που δεν άλλαξε. Το παιδί προσλαμβάνει την αγάπη, αλλά ταυτόχρονα νιώθει τον αποκλεισμό από τις συζητήσεις των μεγάλων. Αρχικά το λαμβάνει ως προσωπικό υποβιβασμό μέχρι να κατανοήσει ότι αυτό δεν είναι παρά καθαρός φόβος.

Το βιβλίο μας περιστρέφεται γύρω από ένα ημερολόγιο με ιστορίες που ωριμάζουν αργά και σταθερά στο χαρτί και το μυαλό του ήρωά μας. Αυτό που μου άφησε το βιβλίο όταν το διάβασα είναι ότι, για να μπορέσει ο άνθρωπος να ευτυχίσει πρέπει να γίνει στα πλαίσια μιας ελεύθερης κοινωνίας. Θα μου πείτε τώρα αν αυτή υπάρχει. Η απάντηση είναι όχι. Δυστυχώς Η Δικτατορία του μυαλού υπάρχει ακόμα και είναι κραταιά ακόμα περισσότερο στις μέρες μας. Η χούντα των στρατιωτικών έγινε απλά χούντα των διορισμένων. Παρόλα αυτά το όνειρο για ελευθερία και ευτυχία πάντα θα βρίσκεται μέσα σ’ αυτό που καμιά δικτατορία δεν μπορεί να τρυπώσει.

Αυτό που μ' εντυπωσίασε είναι ότι το βιβλίο υπάρχει ακόμα και με το ίδιο εξώφυλλο. Μπορείτε να ξεκινήσετε την αναζήτηση σας από εδώ.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Ζωρζ Σαρή. Το Ψέμα.

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου).

Πολλές φορές θ’ αναρωτηθείτε τι φταίει στην ζωή σας. Ζώντας αυτό που λέμε “Οικονομική Κρίση” οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι αυτό είναι κάτι πρόσφατο, αγνοώντας ότι πολλοί από εμάς βρισκόνται εδώ και χρόνια σ’ αυτή έχοντας την ρετσινιά του “αποτυχημένου”. Η αλήθεια είναι ότι ο φόβος μας πηγάζει από την μεταβολή της κοινωνικής μας σταθεράς. Σ’ αυτή την νουβέλα η έφηβη της ιστορίας παθαίνει αυτό ακριβώς. Το κοριτσάκι μιας μικροαστικής οικογένειας από την Θεσσαλονίκη μετά από το διαζύγιο των γονιών της καταλήγει σε ένα υπόγειο της Αθήνας με μια μητέρα που δουλεύει νυχθημερόν για να εξασφαλίσει στην κόρη της την “αξιοπρεπή” διαβίωση. Μέσα στην φτώχεια τους της δίνει ακόμα και την δυνατότητα του ιδιωτικού σχολείου για να μην νιώσει η ηρωίδα μας τον “κοινωνικό τους” ξεπεσμό.

Εκεί αρχίζουν και τα προβλήματα. Μια φτωχιά κοπέλα βρίσκεται ανάμεσα σε πλουσιόπαιδα με χαρακτηριστικά τα οποία έχουν σχέση με το παρελθόν της όχι όμως με την δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Για να προσαρμοστεί και να αναρριχηθεί στο περιβάλλον των νέων της συμμαθητών λέει ένα ψέμα. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να την βάλει σε μια διελκυστίνδα της παλιάς με την νέα της πραγματικότητα. Γνωρίζει και την άλλη της εκδοχή του εαυτού της που είναι μία φτωχή άσχημη συνομήλικη της που όμως δεν ντρέπεται για την κοινωνική της θέση. Έτσι το βιβλίο μας εξελίσσεται σε ένα σύνολο από δίκες με εισαγγελέα, δικαστή και κατηγορούμενη την ηρωίδα μας. Η Λύτρωση θα έρθει μόνο μαζί με την αλήθεια.

Το βιβλίο με βοήθησε σ’ ένα μόνο πράγμα. Να μην ντρέπομαι γι αυτό που είμαι. Αντί να φτιάχνεις μια ψευδή εικόνα για τον εαυτό σου αποδέξου αυτό που είσαι κι αν δεν σ’ αρέσει προσπάθησε να το αλλάξεις. Είναι πιο έντιμο και προκαλεί δέος στους γύρω σου η ειλικρίνεια σου. Τελικά ανακάλυψα την πηγή της δυστυχίας που δεν είναι τίποτα άλλο από τα ψέμματα χάριν εντυπωσιασμού που λέμε στους άλλους και κυρίως στον εαυτό μας.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στις Εκδόσεις Πατάκη.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Ηλίας Πετρόπουλος. Το Εγχειρίδιο του καλού κλέφτη.

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου).

Η τέχνη του ευθυμογραφήματος έχει μια από τις καλύτερες ιδιότητες. Να ξορκίζει το κακό. Όταν αυτό είναι μέρος του συστήματος διακυβέρνησης, μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε την κατάθλιψη που το σύστημα μας προκαλεί στην προσπάθεια του για χειραγώγηση. Ο Ηλίας Πετρόπουλος είναι ένας αναρχικός συγγραφέας που μας παρουσιάζει με απόλυτη τάξη το δικονομικό μας σύστημα. Αν και η εποχή που περιγράφει στην Φανταστική χώρα που εξελίσσονται τα δρώμενά του έχει περάσει, ως προς το έγκλημα, μας αποδεικνύει ότι ο τρόπος αντιμετώπισής του είναι σταθερός από την αρχαιότητα. Το βιβλιαράκι γράφτηκε σε χαλεπούς καιρούς και αυτό συνέβαλε στο να δημιουργηθεί ένα έθνος με το όνομα Antigua. Δίνει και το χάρτη που άμα είστε έξυπνος θα καταλάβετε ότι στα μέρη αυτά έχετε “ταξιδέψει”.

Φυσικά το βιβλίο αν και μικρό πιάνει τα πάντα. Το έγκλημα και τους διαχωρισμούς του, την σύλληψη και τους “ευγενείς” τρόπους να αποσπασθεί η “ομολογία”, το δικονομικό σύστημα τα παραθυράκια και την πραγματική “δουλειά” των δικηγόρων και φυσικά το σύστημα σωφρονισμού και την άριστη ικανότητά του να επανεκπαιδεύσει εγκληματίες υψηλής ποιότητας που θα πέσουν με περισσότερο ζήλο στην δουλειά που η κοινωνία τους επιτάσσει. Η οπτική του αναγνώστη μπορεί να είναι πολύπλοκη. Αν το δει σαν ευθυμογράφημα θα περάσει καλά μια δυο μέρες ανάλογα με την αναγνωστική του ικανότητα. Αν το δει σαν αντικείμενο προβληματισμού τότε είναι η είσοδος για μια εκτεταμένη έρευνα στους νόμους που διέπουν ένα κράτος.

Εν κατακλείδι είναι ένα ευχάριστο κείμενο, με κρυφές γωνίες οδύνης που σας αποτρέπει από τα εγκλήματα κοινού ποινικού δικαίου και σας δίνει την δυνατότητα να “ζυγίσετε” το κλασικό “έλα μωρέ τι έγινε” της παραβατικής συμπεριφοράς των συμπατριωτών σας. Θα καταλάβετε ότι όλοι είμαστε πολύ κοντά στο έγκλημα τις περισσότερες φορές όχι από επιθυμία αλλά από αφέλεια ή απροσεξία.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε σε διάθεση στο Βιβλιοπωλείο Πολιτεία ή δωρεάν εδώ.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Νίκος Τσιφόρος "Τα Ρεμάλια Ήρωες".

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Στον σκεπτόμενο νου υπάρχουν πάντα απορίες. Ο καλύτερος τρόπος για να τις λύσεις είναι η έρευνα. Μόνο που κάποιες φορές τα δεδομένα έρχονται τυχαία. Το προσωπικό μου ερώτημα σχετικά με το “τι είναι τυχοδιώκτης;” ήρθε να το απαντήσει ένα ελαφρύ(ως προς την γλώσσα), χαρούμενο(με βάση την “απόσταση” από τα γεγονότα) ιστορικό βιβλίο. Ο Νίκος Τσιφόρος αντί να στρώσει τα οπίσθια του στην καρέκλα ενός καθηγητή πανεπιστημίου, έκανε αυτό που η κούφια διανόηση δεν τολμά ούτε στα πιο τρελά όνειρα της. Την παγκόσμια ιστορία προσιτή στον λαό. “Τα Ρεμάλια Ήρωες” είναι μέρος αυτής της συλλογής βιβλίων και πραγματεύεται την πιο γνωστή σειρά γεγονότων τυχοδιωκτισμού. Την κατάκτηση της Αμερικής από τους Ισπανούς και Πορτογάλους Κονκισταντόρες.

Μόνο που σε αντίθεση με τις “επίσημες” αναφορές οι “Ήρωες” δεν είναι ούτε Άγγελοι που μας ένωσαν με τον νέο κόσμο ούτε και Δαίμονες που διψούσαν για αίμα. Τους παρουσιάζει ακριβώς με την γνήσια μορφή τους. Χαμίνια των λιμανιών και λούμπεν στοιχεία που το μόνο που είχαν στο μυαλό τους ήταν ο εύκολος πλουτισμός (Όπως ακριβώς είναι ο τυχοδιώκτης σε κάθε εποχή). Οι πόλεμοι, οι διάλογοι και οι αναλύσεις του βιβλίου παραπέμπουν, σε καταστάσεις που θυμίζουν τον άνθρωπο της διπλανής μας πόρτας. Και μας δίνει να καταλάβουμε πως έχουμε τουλάχιστον ένα από αυτό το “Είδος” για φίλο ή συγγενή μας. Καταφέρνει να μας περάσει πότε από την κατάσταση του θύτη στην κατάσταση του θύματος και αντίστροφα, για να έχουμε την αίσθηση πότε του Λατίνου κατακτητή και πότε του Ιθαγενή που χάνει σταδιακά το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Όταν φτάνει στις πολιτικές αναλύσεις (περασμένες από τον ψυχρό ορθολογισμό), δίνει μια γροθιά σε ισχύοντα πολιτικά συστήματα, με πολλές προφητικές αναφορές που σε σχέση με την ημερομηνία συγγραφής (δυστυχώς ή ευτυχώς) δικαιώθηκαν. Η λαϊκή ιστορική επιστήμη όταν δεν είναι εκχυδαϊσμένη είναι πάνω απ’ όλα επιστήμη.

Το βιβλίο είναι αρκετά “ελαφρύ” ως προς την ανάγνωση (χρησιμοποιεί την γλώσσα των καφενείων του ‘60) και πολύ σαφές χωρίς να κουράζει με εκτεταμένες αναφορές. Το διάβασα μέσα σε μια μέρα καθώς ο Μπάρμπα Νίκος απορροφά τον αναγνώστη με τον έξυπνο και καυστικό του λόγο.

Βρίσκεται σε όλες τις σοβαρές δανειστικές βιβλιοθήκες (Και είναι και ένα ακριβές κριτήριο για το πόσο “σοβαρή” είναι η βιβλιοθήκη) και πωλείται σε διάφορους εκδοτικούς οίκους όπως.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Μακέτα και Γεωμετρία (Ανυσματική σχεδίαση).

(Σχεδιάζοντας με γραμμές ένα εξώφυλλό κι όχι μόνο).

Κατά την στοιχειοθεσία ενός βιβλίου προκύπτουν πάντα κενά. Οι επεξεργαστές κειμένου και τα προγράμματα σελιδοποίησης δίνουν κάποιες λύσεις με τις ενσωματωμένες επιλογές σχεδίασης. Το ζήτημα είναι πως επειδή αυτή δεν είναι ακριβώς η δουλειά των εν λόγω προγραμμάτων, αν αποπειραθείτε να τα χρησιμοποιήσετε θα υποφέρετε αρκετά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αναφέρονται σε χρήστες που θέλουν κάτι έτοιμο και πολύ γρήγορα. Όταν για πρώτη φορά χρησιμοποίησα την σχεδίαση του Microsoft Office ως γραφίστας και όχι ως ιδιώτης που έβαζε έτοιμα σχεδιάκια, κατάλαβα πως είναι άλλη η δουλειά του ναύτη και άλλη του καντηλανάφτη. Το ότι ενσωματώνουν ρουτίνες ανυσματικής σχεδίασης θα έλεγα πως είναι περισσότερο ο τρόπος για να το φτιάξετε και να το εισάγετε από κάπου “Αλλού”.

Η επίσημη ιστορία αυτού του “Αλλού” ξεκινά αρκετά παλιά. Φυσικά βρίσκει πρώτα έδαφος σε άσχετες εφαρμογές. Η ανυσματική σχεδίαση (Vector Graphics) βρίσκει την πρώτη της εφαρμογή φυσικά στην πολεμική βιομηχανία. Η ιδέα είναι πάρα πολύ απλή και βασίζεται στο μηχανολογικό, αρχιτεκτονικό και γενικά τεχνικό σχέδιο. Αντί να παρασταθεί μια εικόνα σημείο προς σημείο σε έναν σύστημα αξόνων X,Y που είναι η λεγόμενη Ψηφιογραφική (Bitmap) αναπαράσταση, δίνουμε συντεταγμένες στο αρχικό και το τελικό σημείο και η εικόνα που βλέπουμε είναι ένα σύνολο γραμμών που αποτελούνται από δύο ή τέσσερις συντεταγμένες και την εξίσωση που περιγράφει το σχήμα (η ίδια αρχή ισχύει και στα τρισδιάστατα γραφικά με περισσότερες συντεταγμένες και πιο πολύπλοκες εξισώσεις). Το αποτέλεσμα είναι πως η ποσότητα τον δεδομένων μας ελαχιστοποιείται δίνοντας μας πλεονεκτήματα όπως η “ελαστικότητα” στην αλλαγή μεγέθους (Το σχήμα τροποποιείται αυτόματα στις νέες του διαστάσεις), η εικόνα είναι πολύ μικρή κι έτσι το τελικό μας αρχείο δεν επιβαρύνεται και η μετατροπή του είναι πιο εύκολη τόσο κατά την παράσταση στην οθόνη όσο και κατά την εκτύπωση. Φυσικά γρήγορα πέρασε στην βιομηχανία παιχνιδιών με αρκετά “διαστημικού τύπου” βιντεοπαιχνίδια καθώς και στον προγραμματισμό με το να ενσωματώνεται στους διάφορους διερμηνείς (interpreter) ή μεταφραστές (compilers) γλωσσών όπως η LOGO ή η BASIC. Τελικά εμφανίστηκε και σαν αυτόνομο σχεδιαστικό πακέτο σε υπολογιστές των 16 Bits (IBM, MAC 1, COMMODORE Amiga, ATARI ST) και σε πλατφόρμες μεγαλύτερων Personal Workstations (SUN workstation, NeXT). Αυτό έδωσε τότε τα φτερά για την μηχανολογική ψηφιακή σχεδίαση (CAD) και την ηλεκτρονική σχεδίαση “Εντύπου και Πολυμέσων” (Page editing, Computer Graphics, Computer Animation). Το πρώτο νέο πρόγραμμα εμφανίζεται το 1987 και είναι το Adobe Illustrator της Adobe Systems. Ακολουθεί το CorelDRAW της Corel Corporation το 1989 (είναι τουλάχιστον στην χώρα μας το πιο κορυφαίο). Κορυφαία στον χώρο είναι το Xara Photo & Graphic Designer το 1995 της Xara Group Ltd το Microsoft Visio της γνωστής σε όλους μας από το λειτουργικό που χρησιμοποιείται περισσότερο το 1992 και το Macromedia FreeHand μιας εταιρίας που χρεοκόπησε και αγοράστηκε από την Adobe Systems.

Καθώς τελειώσαμε με τα ιστορικά στοιχεία Ας έρθουμε στο πρακτικό μέρος. Η ομάδα μας έχοντας ερευνήσει το ζήτημα δοκιμάζοντας το 80% των εφαρμογών κατέληξε σε τρεις επιλογές που αφορούν τη σχεδίαση ανυσματικής μακέτας. Παρατηρώντας τους καλλιτέχνες του στενού μας χώρου είδαμε πως εκτός της ικανότητας να γράφουν κείμενα, έχουν την στοιχειώδη αισθητική για να πολεμήσουν το “άσπρο” του χαρτιού. Τα δωρεάν προγράμματα είναι επίσης πολλά τόσο στο να σχεδιάζουν εντός διαδικτύου όσο και εκτός. Επειδή όμως κάποια ήταν τρομερά δύσχρηστα όπως το SK1(ίδρωσα κατά την εγκατάσταση και όταν ήταν να χρωματίσω), ή τρομερά εξειδικευμένα όπως το Dia (που αφορά πιο πολύ τεχνικούς ηλεκτρολόγους, ηλεκτρονικούς, προγραμματιστές), καταλήξαμε στα τρία πιο βατά για τον εραστή του κειμένου. Με την σειρά είναι τα εξής:

Inkscape του Inkscape Team και είναι το μόνο που εγκαθίσταται αυτόνομα στο μηχάνημα σας. Αν και κάποια στιγμή πήγε να ενσωματωθεί στην σουίτα του GNOME Office αυτή η προσπάθεια (ευτυχώς) δεν απέδωσε. Η γνωριμία μου μ’ αυτό ξεκίνησε πάνω στην απελπισία μου από τα format που έκανα στον υπολογιστή μου κάθε 15 μέρες λόγω της αποσταθεροποίησης που προκαλούσαν τα “σπασμένα” CorelDRAW και Adobe PHOTOSHOP (Οι “επαγγελματίες” στην Ελλάδα αρνούνται να δουλέψουν οτιδήποτε άλλο, με αποτέλεσμα οι μαθητές γραφιστικής να περιορίζονται από ημιμαθείς δασκάλους). Από την στιγμή που το “κατέβασα” από την σελίδα του Οργανισμού, δεν χρειάστηκε να ξαναστήσω τον υπολογιστή μέχρι που κάηκε από υπερβολική τάση της ΔΕΗ. Σαν εφαρμογή είναι κάτι μεταξύ του CorelDRAW (χωρίς να κάνει επεξεργασία πολλών σελίδων) και του Adobe Illustrator (χωρίς να έχει τις χιλιάδες επιλογές). Ένα προτέρημα είναι ότι μπορείτε να στήσετε το δικό σας Inkscape με βάση τα πρόσθετα (plugins) που διαθέτει ανάλογα με την ισχύ του επεξεργαστή σας. Τρέχει και στις τρεις πιο γνωστές πλατφόρμες (Linux, MAC OS, Windows) και εξάγει σε μορφή SVG (Scalable Vector Graphics). Φυσικά μπορείτε να σώσετε και σε άλλους τύπους (PDF, EPS, PS) ή να εξάγετε σε PNG(Portable Network Graphics) ώστε να το επεξεργαστείτε σε κάποιον Bitmap Editor. Κάθε φορά που θέλω στο εξώφυλλο ή στις βινιέτες να σχεδιάσω μια ιδέα μου το χρησιμοποιώ άφοβα. Ό, τι βλέπετε στις σελίδες και τα ιστολόγια που γράφω είναι προϊόν του. Η Άδεια χρήσης είναι GNU/GLP που σημαίνει ότι μπορείτε να εργαστείτε και ερασιτεχνικά και επαγγελματικά αρκεί να το δηλώσετε. Το μεγαλύτερο από τα προτερήματα του είναι πως δουλεύει άψογα με το αναφερόμενο σε προηγούμενο άρθρο μας Scribus καθώς και με τα άλλα σχεδιαστικά που είναι το:

Open Office Draw και Libre Office Draw. Τα αναφέρω μαζί γιατί πολύ απλά είναι σχεδόν τα ίδια. Δεν μπορείτε να τα εγκαταστήσετε αυτόνομα μιας και εμπεριέχονται στις σουίτες γραφείου. Συνεργάζονται άψογα με το Inkscape και το αρχείο δεδομένων που σώνουν είναι το ODG (Open Document Graphics), χωρίς αυτό να είναι περιοριστικό. Βγάζουν εύκολα τρισδιάστατα σχήματα, αλλά η χρωματική τους παλέτα και οι διαβαθμίσεις τους δεν είναι ό, τι καλύτερο. Σ’ ένα βιβλίο αυτό ίσως να είναι και ελάσσονος σημασίας.

Αυτές είναι οι τεχνικές μας προτάσεις για την γραμμική-ανυσματική σχεδίαση. Στο κείμενο εσωκλείονται σύνδεσμοι που θα σας καθοδηγήσουν(δυστυχώς στα αγγλικά). Τα υπόλοιπα είναι καθαρά θέμα της διάθεσης και της όρεξης σας να μάθετε. Καλή επιτυχία.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Νικολό Μακιαβέλι "Ο Ηγεμόνας"

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Όταν έφτασα στο γιατί οι άνθρωποι δεν πράττουν ό,τι λένε και πως οι κυβερνώντες φτύνουν κατάμουτρα τους ψηφοφόρους στάθηκα τυχερός. Μπροστά μου βρέθηκε ένα “καταραμένο” βιβλίο. Έτσι τουλάχιστον το έλεγαν οι θεολόγοι που είχα στο σχολείο (με τους φιλόλογους να κρατάνε τα δεύτερα φωνητικά). Ο Ηγεμόνας δεν είναι απλά ένα βιβλίο. Είναι μια επιστολή - διαθήκη που λειτουργεί ως εγχειρίδιο για όποιον έχει την δυνατότητα διαχείρισης της μάζας. Είναι σκληρό αυτό που λέω, αλλά όποιος θέλει να του χαϊδέψουν τ’ αυτιά υπάρχει η Αγία γραφή. Αν πάλι νομίζετε πως είστε κάτι ξεχωριστό μην μπαίνετε στον κόπο να ανοίξετε αυτό το βιβλίο. Ο Νικολό Μακιαβέλι είναι ο θεωρητικός πατέρας του σύγχρονου πολιτικού μας συστήματος που ξεκινά την ζωή του δειλά στην Αναγέννηση. Αν νομίζετε ότι αυτά που ζείτε στην χώρα μας δεν έχουν ρίζες τόσο βαθιές που να σας καταδυναστεύουν για γενιές, τότε πάλι μπορείτε να καθίσετε στην νιρβάνα του καναπέ σας και να δείτε κάτι στην οθόνη για να περάσετε την ώρα σας.

Ο Ηγεμόνας δεν είναι κανένα μεγάλο βιβλίο. Όπως είπα δεν είναι παρά μια επιστολή του γράφοντα στον Λορέντζο των Μεδίκων. Παραθέτει ιστορικά στοιχεία της εποχής που έχουν μια οσμή κοροϊδίας και απάτης, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ικανότητα πολιτικής και κοινωνικής αντίληψης του συγγραφέα. Μέσα από την ανάγνωση του κειμένου ο αναγνώστης, εάν έχει την στοιχειώδη νοημοσύνη, καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι όλες οι λαϊκές αντιδράσεις και όλες οι πολιτικές φιέστες επαναλαμβάνονται περιοδικά, σύμφωνα με μία τακτική που πηγάζει από τις αμφότερες αδυναμίες τόσο του αρχηγού όσο και των υποτελών του. Φυσικά ο Μακιαβέλι δεν σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Τα πορίσματά του παράγονται από την προσωπική του εμπειρία και την ιστορική του γνώση. Το παράδοξο είναι, πώς με τόσα λίγα στοιχεία φτάνει σε τόσο ακριβή συμπεράσματα. Όταν διάβασα το βιβλίο νόμιζα ότι έκανα μια σύντομη αναδρομή στην πολιτική ιστορία των τελευταίων χρόνων στην χώρα μου, με γεγονότα που είχα ζήσει κατ επανάληψη.

Έχοντας αναφέρει ότι τα συμπεράσματα σ’ αυτά που γράφω είναι καθαρά η δική μου οπτική, ανακάλυψα σ’ αυτό το μικρό βιβλίο δύο χρήσεις. Αν είστε ένας άνθρωπος που θέλει να ηγείται και να χειραγωγεί τότε είναι χρήσιμο μιας και εξηγεί το πως θα χτίσετε (την μεγάλη ή μικρή) αυτοκρατορία σας. Αν πάλι θεωρείτε ότι η ελευθερία της σκέψης και η αυτάρκεια σε συνδυασμό με την αυτοεκτίμηση είναι το υπέρτατο αγαθό θα σας διδάξει πως να μην άγεστε από τους εκάστοτε λαοπλάνους. Η σκεπτικό του ανήκει στην λεγόμενη “φιλοσοφία της σήμανσης” και κατά συνέπεια δεν υποδεικνύει κάποια στάση ζωής. Είναι πολύ μικρό γι αυτόν τον σκοπό. Διαβάζεται ευχάριστα και καταλαβαίνω απόλυτα τους επικριτές του. Ανοίγει τα μάτια όποιου δεν θέλει να είναι τυφλός. Κι αυτό δεν είναι καλό στους αναγνώστες που θα το χρησιμοποιήσουν για τον πρώτη χρήση.

Το βιβλίο διατίθεται για αγορά από το Πολιτεία ή δωρεάν Εδώ 

Καλή ανάγνωση.

Θεσσαλονίκη 22 Ιουλίου 2018

Εκδοτική Ομάδα ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Πωλ Λαφάργκ. "Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά".

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Οι κακές συνήθειες διδάσκονται στην τρυφερή εφηβική μας ηλικία.Όταν ξαφνικά η “υποστήριξη”που μας παρέχει το οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι δεδομένη. Φυσικά μας το “σερβίρουν” με όμορφες προτάσεις όπως “οικονομική ανεξαρτησία”. Έτσι το πρώτο μας μέλημα πριν ακόμα τελειώσουμε την βασική μας εκπαίδευση είναι το βάρβαρο άθλημα της “Εύρεσης Εργασίας”.Άμα δούμε παιδάκια στον τρίτο κόσμο να βασανίζονται από απάνθρωπες πραγματικά συνθήκες σε χώρους εργασιακής σκλαβιάς μας σηκώνεται η τρίχα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το κάνουμε και στις δικές μας “ανεπτυγμένες” κοινωνίες. Δεν μπαίνω στην παγίδα της σύγκρισης καθώς αυτό θα ήταν άτοπο και ανήθικο από μέρους μου. Όσοι βιαστείτε να κατακρίνετε αξίζει να σας πω όμως ότι οι άθλιες εργασιακές σχέσεις δεν είναι θέμα ηλικίας αλλά κοινωνικής τάξης.

Κι εδώ ερχόμαστε στον μεγάλο Πωλ Λαφάργκ. Σαν άνθρωπος της αστικής τάξης βλέπει τον “Τρίτο Κόσμο” στην χώρα που ζει και δημιουργεί. Την βιομηχανική Γερμανία του 19ου αιώνα. Όταν διάβασα το βιβλίο του στην “Ευρωπαϊκή” Ελλάδα είχε μια δεκαετία που ξεκίνησε η λεγόμενη “Εργατική υποχώρηση”. Το οχτάωρο, ένα δικαίωμα κεκτημένο στην μεταπολεμική δυτική Ευρώπη άρχισε να χάνει έδαφος ξεκινώντας από τους χώρους του τριτογενούς τομέα και προχωρώντας στην βιοτεχνική και βιομηχανική παραγωγή. Έτσι αντί να δεχτώ την μοίρα που μου επιφύλασσε η θέση που είχα στον οικονομικό χάρτη άρχισα να ψάχνω το τι φταίει και γυρνούσα στο σπίτι μου για να κοιμηθώ μισοπεθαμένος. Φυσικά όταν έκανα παράπονα στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον φρόντιζαν να αισθάνομαι “αχάριστος”. Αυτός είναι και ο λόγος που ξεκίνησα την βιβλιοκριτική με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Πήρε την θέση του εκλιπόντος πατέρα μου και με επιστημονικό τρόπο έδωσε απάντηση στις απορίες μου. Ο εικοσιτετράωρος χρόνος κατά τον ερευνητή χωρίζεται σε τρεις περιόδους. Εργασία, ύπνος και το βασικότερο Αυτοβελτίωση. Όταν δεν υπάρχει επάρκεια χρόνου σ' ένα από αυτά η δυστυχία στον άνθρωπο είναι εξασφαλισμένη. Κι σ' αυτό το σημείο κρύβονται πολλά.

Κάθε φορά που ο μισθός μου αυξάνονταν εις βάρος του ελεύθερου μου χρόνου εξαφανιζόταν αστραπιαία από τα ψυχολογικά κενά, από την κοινωνική μου απομόνωση και από την αδυναμία της προσωπικής μου συνδιαλλαγής. Φυσικά σαν “ζώο” στην βάση της τροφικής αλυσίδας αυτό δεν ήταν εύκολο. Το γνωστό “Δούλευε, Σκάσε, Κατανάλωνε” που σε κάποιον με ώρες περισυλλογής είναι εύκολα κατανοητό στην δική μου θέση ήθελε αυτό που λέμε “Ανεργία”. Σ' ένα από αυτά τα “διαλείμματα” διάβασα το βιβλίο. Έτσι είδα τον εαυτό μου μέσα στις στατιστικές της αθλιότητας που περιγράφει. Η κοινωνία μας τότε ζούσε την “Ανάπτυξη” κι έτσι όταν τελείωσα την ανάγνωση ένιωσα τρομερά μόνος. Τώρα φυσικά με την νέα Μπίζνα σου συστήματος που λέγεται “οικονομική κρίση” (Ο Λαφάργκ εξηγεί ότι συμβαίνει κάθε φορά που τα λεφτά των χρηματοκιβωτίων πιάνουν ταβάνι) έχω πολλούς που διαμαρτύρονται για ό,τι συμβαίνει. Αντί λοιπόν να τρώτε τον χρόνο σας σε θεωρίες συνωμοσίας, σε προφητείες και κλάψα στο βαθμό του παραληρήματος, έχω να σας προτείνω αυτό το βιβλιαράκι. Είναι μικρό, ευχάριστό και αν έχετε την στοιχειώδη νοημοσύνη, ο οδηγός σας για όλα τα προβλήματα που θα συναντήσετε όσο ζείτε με τις επιταγές του οικονομικού συστήματος που λέγεται καπιταλισμός.

Το βιβλίο διατίθεται για αγορά από το Μεταίχμιο  ή δωρεάν Εδώ

Καλή ανάγνωση.

Θεσσαλονίκη 22 Ιουλίου 2018

Εκδοτική Ομάδα ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Άλλο γράφω και άλλο στοιχειοθετώ

(Λίγα λόγια για την εγκατάσταση ανοιχτού κώδικα προγράμματος σελιδοποίησης)

Ο δρόμος για το τυπογραφείο είναι πάντα με πολλές “στροφές”. Ο κειμενογράφος είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να πάρουμε την πρώτη εικόνα του έργου μας. Ωστόσο επειδή αναφέρεται και σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την τυπογραφία αλλά απλά θέλουν να συντάξουν ένα κείμενο γενικής χρήσης πάσχει στον τομέα της υπερβολικής αυτοματοποίησης των μορφών γραφής. Είναι ουσιαστικά μια γραφομηχανή που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ των διαφόρων μορφών κειμένων δίνοντας ελάχιστες παραμέτρους στο τελικό αποτέλεσμα. Αν είστε ένας λογοτέχνης ο οποίος θεωρεί πως η δουλειά του σταματά στην συγγραφή τότε δεν έχετε κανέναν λόγο να διαβάσετε παρακάτω. Αν τώρα εκτός από την λογοτεχνική πλευρά θεωρείτε ότι το έργο σας και τυπογραφικό αριστούργημα τότε δεν έχετε παρά να συνεχίσετε. 

Το πρώτο πρόγραμμα σελιδοποίησης με εμπορική εφαρμογή είναι το πολύ γνωστό στους δεινόσαυρους γραφίστες το QuarkXPress (1987) της εταιρίας Quark, Inc και ήταν προσαρμοσμένο για να “τρέχει” στους υπολογιστές Macintosh της Apple (έτσι εδώ και χρόνια οι εκτυπώσεις “γαντζώθηκαν” στο συγκεκριμένο υπολογιστή ακόμα κι όταν η εφαρμογή βγήκε και για τα windows). Η εταιρία Adobe έδωσε στον κόσμο της σελιδοποίησης το Adobe InDesign (1999). Φυσικά ενδιάμεσα η Microsoft απάντησε το 1991 με το Microsoft Publisher που περιλαμβανόνταν στο Microsoft Office. Φυσικά οι “συνάδελφοι” μου γραφίστες το αγνοούν αναγνωρίζοντας μόνο τις δύο πρώτες εφαρμογές. Κάποιοι μάλιστα είναι τόσο πλίνθοι που για την σελιδοποίηση χρησιμοποιούν προγράμματα ανυσματικού σχεδιασμού όπως το CorelDRAW μιας και δεν διαθέτουν το απαραίτητο ποσό για τις προηγούμενες εφαρμογές και ο “δωρεάν” Microsoft Publisher τους φαίνεται αρκετά “δύσχρηστος”. Αλλά αρκετά με τη χαμηλή ποιότητα παροχής υπηρεσιών ανθρώπων των οποίων το σημαντικότερο εργαλείο της δουλειάς τους είναι το lifestyle. Εδώ πρέπει να κάνετε την δουλειά σας και όταν εκδίδετε το βιβλίο που με τόσο κόπο γράψατε το κάθε νόμισμα που θα δώσετε πρέπει ν’ αξίζει.

Η απάντηση και σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ο ανοιχτός κώδικας. Το εργαλείο μας λέγεται Scribus και είναι αποτέλεσμα μιας ομώνυμης ομάδας που το διαθέτει δωρεάν. Τρέχει σε όλες τις πλατφόρμες (Linux, MacOS, Windows) και μπορείτε να το κατεβάσετε από την επίσημη σελίδα του λογισμικού το www.scribus.net. Στις δύο πρώτες πλατφόρμες το πρόγραμμα δεν χρειάζεται παρά ν’ ακολουθήσετε τις οδηγίες του λειτουργικού σας. Στα Windows είναι λίγο πιο περίπλοκα. Πριν την εγκατάσταση του Scribus πρέπει να εγκαταστήσετε το Ghostscript για να έχετε την δυνατότητα εξαγωγής του εγγράφου σας. Επίσης μετά την εγκατάσταση να μην ξεχάσετε να συνδέσετε το πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας (συνήθως το Gimp) με το σελιδοποιητικό σας ώστε να επεξεργάζεστε τα Bitmap αρχεία σας.

Εδώ το άρθρο μας έχει τελειώσει. Τα περαιτέρω θα τα εντοπίστε στους συνδέσμους που έχουμε εσωκλείσει. Μιας και δεν έχουμε σκοπό να διαφημίσουμε κάτι δωρεάν για να κάνετε την δουλειά σας πρέπει να δώσετε και τον προσωπικό σας χρόνο. Αλλιώς υπάρχουν αρκετοί που μπορείτε να πληρώσετε για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο μ’ ένα αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα. Καλή έρευνα.

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΕΤΡΑΔΙΟ

Υστερόγραφο:Οι διευθύνσεις και οι πηγές βρίσκονται ως σύνδεσμοι πάνω στους τίτλους.

Με το μάτι στα βιβλία.

Πρόλογος

(Του Δημήτρη Αμπατζόγλου)

Η ανάγνωση είναι μια διαδικασία που λειτουργεί σαν τον ανελκυστήρα. Μπορεί να σε ανεβάσει ψηλά (λογοτεχνία,επιστημονικό ή τεχνικό σύγγραμμα) ή να σε στείλει στο σκοτεινότερο υπόγειο (Περιοδικά Life Style, Αθλητικές εφημερίδες, Βιβλία συνωμοσίας από τηλεοπτικές πωλήσεις). Φυσικά τίποτα δεν είναι απόλυτο στην ανάγνωση. Παράγοντες όπως παιδεία, εμπειρία, προσωπικά βιώματα, ατομικό και κοινωνικό συμφέρον, δίνουν άπειρες προεκτάσεις στο πως θ’ αξιοποιήσουμε και σε ποια κατεύθυνση, αυτήν την πολυτέλεια.

Σαν ομάδα πριν πιάσουμε την πέννα, χρειάστηκε να διαβάσουμε αρκετά. Η ασχολία μας με το βιβλίο προέκυψε, από την αγάπη γι αυτό το σύνολο δεμένων φύλλων χαρτιού, που η ιδέα γίνεται σώμα και το σώμα αισθήσεις. Το μεγάλο προτέρημα είναι ότι λόγω της πολυμορφικότητας των μελών οι συγγραφικές επιρροές συμπίπτουν σε ελάχιστα σημεία δίνοντας το έναυσμα μιας πληθωρικής ανταλλαγής απόψεων. Αυτό οδήγησε στο να κάνουμε μια σύνοψη της βιβλιογραφίας σε κάθε μας συζήτηση που με χαρά σας την παρουσιάζουμε.

Το τι θα γράψει το κάθε μέλος της ομάδας αφορά την προσωπική του, μόνο, ματιά και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με κριτική πάνω στο έργο. Κυρίως δεν αφορά διαφήμιση του εκάστοτε συγγραφέα. Είναι απλά μια γνώμη για να μπορέσουμε τελικά να δούμε το τι αποκομίσαμε από αυτό που οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει. Την επαφή με το κορυφαίο μέσο διακίνησης στους περισσότερους πολιτισμούς. Το βιβλίο.

Καλή ανάγνωση.

Θεσσαλονίκη 22 Ιουλίου 2018

Εκδοτική Ομάδα ΤΕΤΡΑΔΙΟ